En toch sta je na dertig kilometer in de Toscaanse zon te beseffen dat cijfers je lang niet alles vertellen wat je nodig hebt om goed te blijven bewegen.

Die realisatie kwam niet ineens. Die zat er al eerder in, alleen had ik hem nog niet echt serieus genomen.

Van voorbereiding naar realiteit

Ik begon deze voorbereiding met een vrij duidelijk idee: als ik mijn training goed opbouw, mijn data scherp analyseer en een realistische pacing bepaal, dan zou de race daar een logisch gevolg van moeten zijn. Vermogen, hartslag, trainingsload — alles gaf richting.

Het gaf ook een gevoel van controle. Hoe meer je kunt meten, hoe kleiner de ruimte voor twijfel lijkt.

In de loop van de weken begon dat beeld te verschuiven. Niet omdat het niet klopte, maar omdat ik er te veel op vertrouwde. Wat begon als een manier om beter te trainen, werd ook een manier om onzekerheid hanteerbaar te maken.

Daar zit een dunne grens: tussen sturen op informatie en jezelf wijsmaken dat je alles onder controle hebt.

De illusie van een compleet beeld

Mijn trainingsblok was, objectief gezien, gewoon goed. Trailrunning als basis, CrossFit ernaast voor kracht en belastbaarheid. Ik stuurde op vermogen via Stryd en volgde alles via TrainingPeaks.

Mijn trainingsbelasting piekte rond een CTL van net onder de 70, met een zwaarste week van ruim 570 TSS. Lange duurlopen richting vier uur, met serieuze hoogtemeters, en een Pw:Hr drift die laag bleef. Het plaatje klopte.

Juist daardoor stelde ik minder vragen bij wat er ontbrak.

Want hoewel deze cijfers bevestigden dat mijn motor sterk genoeg was, zeiden ze weinig over hoe mijn lichaam omgaat met herhaalde, onrustige belasting. Over wat er gebeurt als elke pas kleine correcties vraagt. Over de overgang van kracht naar souplesse, keer op keer.

Ik wist dat ergens wel. Alleen had ik het niet echt doorvertaald naar hoe ik trainde.

Vertrouwen, en wat daaronder zit

In de taperfase werd dat spanningsveld zichtbaarder. Mijn trainingsload daalde, mijn vermoeidheid nam af, en alles wees erop dat ik frisser werd.

Maar zo voelde het niet meteen.

Dat is misschien wel het ongemakkelijkste onderdeel van voorbereiding: dat vertrouwen niet netjes meegroeit met je fysieke vorm. Soms voelt het juist alsof je iets verliest, terwijl je in werkelijkheid aan het opbouwen bent naar een piek.

Daar zat ook iets anders onder. Een lichte afhankelijkheid van bevestiging. Zolang de cijfers goed blijven, voelt het goed. Zodra dat minder zichtbaar wordt, ontstaat er twijfel.

Een moment van bevestiging

Twee weken voor Chianti liep ik de Sallandse Heuveltrail: 21 kilometer, ongeveer 250 hoogtemeters. Ik finishte als negende in 1:42.

Het was geen piekmoment, maar wel een belangrijk moment. Even uit de trainingscontext stappen en voelen hoe het is om weer in een wedstrijd te lopen. Tempo maken, reageren, doseren.

Die race gaf vertrouwen. Tegelijk liet het zien dat alles “goed genoeg” was, zonder dat het echt getest werd op de specifieke eisen van het parcours dat nog moest komen.

Van plan naar aanpassing

In de laatste weken liet ik het idee van een strak plan steeds meer los. Ik had een beeld van mijn vermogen en wist ongeveer waar mijn grenzen lagen, maar het werd duidelijk dat je zo’n trailrace niet netjes volgens schema uitvoert.

Het terrein bepaalt het tempo. Je lichaam reageert continu.

Mijn aanpak verschoof naar werken binnen bandbreedtes in plaats van vaste getallen. Dat gaf rust, maar achteraf zie ik ook dat ik daarmee impliciet accepteerde dat bepaalde dingen zich wel tijdens de race zouden oplossen.

De realiteit van het parcours

Aan de start in Chianti werd meteen duidelijk dat het parcours anders aanvoelde dan verwacht. Geen lange, overzichtelijke klimmen, maar veel korte stukken, steeds onderbroken. Op en af, zonder echt ritme.

De afdalingen waren rommelig genoeg om nooit volledig door te kunnen lopen. Geen extreem technische secties, maar constant kleine verstoringen.

Het zat niet in één zwaar moment, maar in de opeenstapeling. In de herhaling die langzaam begint door te werken.

Waar het begon te schuiven

Tot een kilometer of 25–30 liep het zoals gehoopt. Mijn hartslag bleef stabiel, vermogen zat goed en conditioneel voelde het ontspannen.

Dat gaf vertrouwen.

Daarna veranderde het beeld, zonder dat er iets dramatisch gebeurde. Ik ging niet stuk en liep niet leeg. Het werd simpelweg minder soepel.

Na klimmen liep ik met een lagere cadans en zwaardere passen. Vervolgens moest ik weer terug naar een lichtere pas. Die overgang werd steeds lastiger en kostte steeds meer energie om netjes uit te voeren.

Precies daar begon het verschil te ontstaan.

De fout die erin sloop

Tussen de tweede en derde verzorgingspost maakte ik een inschattingsfout. Ik nam te weinig drinken mee.

Geen grote misser, geen moment waarop alles misging. Wel genoeg om het laatste stuk naar die post minder comfortabel te maken.

Achteraf is het geen toeval dat juist dit gebeurt. Het is het soort detail dat minder aandacht krijgt wanneer de rest van je voorbereiding solide aanvoelt.

Wat er echt getest werd

Als ik er nu op terugkijk, is het eigenlijk vrij duidelijk.

Mijn conditie was goed genoeg. Dat was niet de limiter.

De race draaide om iets anders: hoe efficiënt ik bleef bewegen onder herhaalde belasting. Hoe mijn lichaam omging met het constante schakelen tussen klimmen, afdalen en weer oppakken.

Het ging niet om volhouden, maar om de kwaliteit van bewegen naarmate de race vorderde.

De finish, en wat blijft hangen

Ik finishte in 05:24:04, goed voor een 281e plaats van de 1027 deelnemers.

Een prima resultaat. Maar dat is niet wat blijft hangen.

Wat blijft hangen is hoe die race voelde. Niet als één lange inspanning, maar als een serie kleine aanpassingen. Steeds weer schakelen, corrigeren, bijsturen.

Op een gegeven moment merk je dat je niet alleen reageert op het parcours, maar ook op de aannames die je vooraf hebt gemaakt.

Als ik er nu op terugkijk, is het eigenlijk vrij duidelijk waar het verschil zat. Niet in mijn conditie — die was goed genoeg — maar in hoe specifiek die was voorbereid op wat de race daadwerkelijk vroeg. In hoe mijn lichaam omging met die constante herhaling van klimmen, afdalen en weer oppakken. In hoe efficiënt ik bleef bewegen toen het niet meer vanzelf ging.

Voor een volgend trainingsblok verschuift de focus daardoor vanzelf. Niet per se nóg meer duur, maar specifieker werk. Meer nadruk op spieruithoudingsvermogen, op het blijven bewegen na belasting, op die overgang van zwaar naar licht die in deze race zo bepalend bleek.

Aan het begin draaide alles om de vraag hoe snel ik deze race kon lopen. Gaandeweg veranderde dat naar iets anders: hoe lang ik goed kan blijven bewegen, ook als het minder vanzelf gaat dan ik had verwacht.

Misschien is dat uiteindelijk waar trailrunning om draait. Niet het najagen van een perfecte uitvoering, maar het omgaan met alles wat zich onderweg aandient – en daarin zo lang mogelijk efficiënt blijven.

Ik begon als loper. Rustig opgebouwd volgens 80/20: tachtig procent van je runs doe je makkelijk, twintig procent ga je vol. Dat werkte prima. Ik werd sneller zonder constant tot het gaatje te gaan, bleef blessurevrij, herstelde goed. Maar op de trails miste ik iets — kracht, stabiliteit, het vermogen om bergop net zo hard te blijven gaan als bergaf. CrossFit leek het antwoord.

De eerste maanden waren een ramp

Echt, het was verschrikkelijk. Mijn benen voelden constant zwaar. Duurlopen werden stroperige ellende. Herstel? Vergeet het. Ik las over het ‘interferentie-effect’ — onderzoek van Hickson uit 1980 dat liet zien hoe kracht en duur elkaar in de weg zitten. Je lichaam gebruikt verschillende signaalroutes: mTOR (groei) versus AMPK (zuinigheid). Die twee trekken aan tegenovergestelde hendels.

Hickson stelde het zo: “Strength development is impaired when endurance and strength are trained concurrently, particularly when frequency and intensity are high.”

Decennialang was dat het laatste woord. Kiezen maar: kracht óf duur. Maar modernere studies draaiden dat om. Het probleem zit niet in je lijf, maar in je planning.

Fyfe en z’n team draaiden dat om in 2014: “Concurrent strength and endurance training can coexist, but only if recovery and sequencing are respected.”

Met andere woorden: het kan wel, maar dan moet je niet als een idioot te werk gaan.

Het antwoord bleek simpel: geef zwaar werk tijd om te herstellen. Zware squats of deadlifts vragen 48 tot 72 uur voordat je spieren echt hersteld zijn. Knal je daar tussenin een lange duurloop, dan train je op lege batterijen. Niet slim.

Herstel is geen pauze van training. Het is net zo goed training.

Ik weet het wel, maar doe het niet

Hier zit mijn probleem: ik snap de theorie inmiddels wel, maar de uitvoering deugt niet. Ik train vaak genoeg, maar niet slim genoeg. Mijn harde dagen zijn niet altijd echt hard, mijn rustige dagen niet altijd echt rustig. Te vaak zit ik ertussenin — een beetje pushen op een easy run, een halfslachtige WOD tussen twee zware sessies in. Het resultaat? Chronische vermoeidheid zonder echte progressie.

80/20 werkt, dat weet ik. Matt Fitzgerald vatte het samen in 2014: “The key to getting faster is not doing more hard runs, but doing most runs easy.” Je lichaam bouwt zich op tijdens die rustige sessies. Die lage intensiteit vormt het fundament. De harde dagen geven alleen de richting.

Maar ik doe het nog steeds niet consequent. Een dag CrossFit, de volgende dag toch even tempo erbij tijdens een easy run. Donderdag zware lifts, vrijdag een snelle easy run omdat ik ook weer m’n snelheid niet kwijt wil raken. Zaterdag nog een WOD omdat ik anders een kans mis. Het stapelt zich op. Mijn HRV blijft laag, mijn herstel blijft achter, en elke sessie voelt zwaarder dan zou moeten.

Vanaf volgende schema ga ik het anders doen

Genoeg gelezen, genoeg geprobeerd, genoeg half gedaan. Vanaf volgende schema ga ik het echt volgens het boekje doen. Niet meer improviseren, niet meer “even kijken hoe ik me voel.” Hard days hard, easy days easy. Punt.

Dit wordt het nieuwe schema:

Maandag: Rust. Echte rustdag. Niks. Geen “actief herstel”, geen “even wat stretchen”. Gewoon rust.

Dinsdag: Hard. Tempoblokken of heuvels, Zone 4. Diezelfde dag ook een korte metcon bij CrossFit. Twee prikkels op één dag, zodat de rest van de week echt kan herstellen.

Woensdag: Easy. Foundation run in Zone 2. Hartslag laag, tempo maakt niks uit. Geen tempo erbij, geen “even kijken of ik kan aanzetten.” Rustig is rustig.

Donderdag: Kracht. Zware lifts bij CrossFit — squats, deadlifts, carries, het echte werk. Geen metcon erachteraan, geen “nog even een sprintje.” Gewoon tillen en klaar. Mocht ik het echt op de heupen krijgen, dan een korte easy run, Zone 2. Maar dat wordt geen gewoonte.

Vrijdag: Hard. Intervallen of fartlek. Diezelfde dag ook CrossFit — een WOD met techniek of een korte metcon. Wat core. Dit is de tweede harde dag van de week, dus hier mag het echt pijn doen.

Zaterdag: Easy. Weer Zone 2. Weer rustig. Geen prestatiedrang, geen stiekem tempo erbij.

Zondag: Lang. De lange duurloop. Rustig tempo, maar wel volume. Dit is waar ik de kilometers maak.

Tussen die pieken zit actief herstel. Wandelen met het gezin, fietsen, rucken, mobiliteit. Geen bankhangerij maar beweging op lage intensiteit. Eén echte rustdag per week. De rest blijf ik bewegen, maar zonder nieuwe vermoeidheid toe te voegen.

Niet elke WOD past erbij

Dit is waar ik de laatste maanden te vaak de fout in ben gegaan. Elke WOD voelde als een uitdaging die ik moest aannemen. Maar CrossFit is geen krachttraining, het is een verzameling van prikkels. Soms gaat het om kracht, soms om techniek, soms om gewoon doorbijten. Niet alles past in elke fase.

Een sessie met veel reps? Dat is eigenlijk duurtraining vermomd als CrossFit. Zware squats of farmers carries? Dat is echt kracht. Ik moet weten wat ik pakt en wat ik laat liggen. Een gemiste WOD is geen gemiste kans. Het is vaak de slimste beslissing van de week.

Wilson en z’n team vatten het goed samen in 2012: “Resistance training enhances running economy and performance when programmed with adequate spacing.” Krachttraining maakt je een efficiëntere loper — dezelfde spieren die je bergaf stabiliseren, train je in de box. Maar energie is beperkt. Wat je uitgeeft aan barbells kun je niet meer uitgeven aan trails.

Vanaf volgende schema wordt het drie keer per week CrossFit als uitgangspunt, twee keer tijdens de build-up, één keer in de taper. Kracht bouw je in de basis periode, niet een week voor je race.

Volume omlaag, intensiteit omhoog

Ik heb geprobeerd zes dagen intensief te gaan. Resultaat: mijn HRV zakte, mijn slaap werd beroerd, zelfs mijn rustige tempo voelde zwaar. De les: hard trainen werkt alleen als je ook echt rustig kunt trainen. Elke sessie kost energie. Herstel is de munt waarmee je betaalt.

Vanaf volgende schema minder sessies, maar beter uitgevoerd. Minder volume, meer rust tussen de pieken. Hard days hard betekent ook: genoeg ruimte om te herstellen.

Voeding is hetzelfde verhaal. Geen perfecte schema’s, wel consequent zijn. Genoeg eiwit, genoeg koolhydraten na zware sessies, water met elektrolyten. Op zware dagen meer eten, op rustmomenten minder. Slaap blijft de grootste factor — zonder slaap geen adaptatie. Slechte nacht gehad? Volume omlaag, intensiteit weghalen. Geen schuldgevoel, gewoon logisch handelen.

Dit is het plan

CrossFit leert me spanning verdragen. Hardlopen leert spanning loslaten. Samen zorgen ze voor veerkracht. De hybride atleet is geen specialist, maar iemand die snapt hoe systemen samenwerken. Niet iemand die alles tegelijk probeert, maar iemand die weet wanneer genoeg genoeg is.

Vanaf volgende schema ga ik het proberen. Echt proberen, niet halfslachtig. Planning en herstel voorop. Zware dagen op hun plek, rustige dagen echt rustig. Het systeem werkt als je de regels volgt: 80/20, genoeg herstel tussen zware sessies, één rustdag. De rest is uitvoering. Geen magie, gewoon discipline met verstand.

We gaan zien of het werkt.

Hoeveel herstel geef jij jezelf tussen je WODs en je kilometers?